De perfecte moeder…

‘Marieke, mag ik je één ding meegeven… Wil je er alsjeblieft voor zorgen dat je ook dingen voor jezelf blijft doen, als je eenmaal moeder bent. Ik heb zelf heel wat jaren thuis op de bank gezeten om er voor de kinderen te zijn. Dit ging ten koste van mijn eigen behoeftes, eigen wensen, energie, dromen. Ik wist op den duur niet meer wie ik was. Denk ook maar niet dat één van mijn kinderen ooit heeft gezegd: ‘mam, wat ben ik blij dat je er al die jaren voor mij bent geweest en mij naar bed hebt gebracht.’ Nee, dat heb ze nog nooit horen zeggen. Ik was een schim, vermoeid, zonder energie. Had ik maar, denk ik nu nog wel eens… Dus knoop dit goed in je oren! Je mag om hulp vragen én tijd aan jezelf besteden. Dat maakt je een veel fijnere moeder!’

Zo, die kwam toen wel binnen. Niet wetende hoe het pad voor mij zou verlopen. Ik was namelijk zwanger van mijn eerste… Damn, wat had ze mij goed door. De eerste jaren bleek ik namelijk ook zo’n moeder. Ik wilde het liefst alles tot in de puntjes perfect hebben, er altijd voor mijn kinderen zijn, dag en nacht in zorgmodus.De zorg uit handen geven en het aan een ander overlaten, heeft mij bloed zweet en tranen gekost. Wat was het een leerproces! Dit ging ten koste van mijzelf… Ik cijferde mezelf weg en zette alles en iedereen op de eerste plaats. Mijn moment kwam wel als alles voor elkaar was… Alleen ’s avonds laat op de bank bleek mijn batterij te leeg om nog überhaupt iets voor mezelf te doen.
Eenmaal groeiende in het proces, durfde ik mijn momenten te pakken om echt even iets voor mezelf te doen. Toch bleef er dan een soort schuldgevoel aanwezig… Zie mij in de sauna zitten, terwijl mijn ouders aan het oppassen waren. Even alleen aan het shoppen, terwijl mijn man er voor de kinderen was thuis. Een uurtje sporten terwijl de oppas aan het ploeteren was om de kinderen in bed te krijgen.

Ik heb het mogen leren… Ik heb mijn belemmerende overtuigingen aan de kant mogen zetten, dat het heel goed is om jezelf op de eerste plek te zetten. De wereld hoeft niet alleen om jou alleen te draaien én jezelf in het middelpunt zetten is heel waardevol! You can’t pour from an empty cup’. Zorg eerst goed voor jezelf, zodat je vervolgens ook voor anderen kunt zorgen.

Herken jij je in mijn verhaal? Zit je er nog middenin? Mag ik je helpen als het nodig is? Ik weet als geen ander hoe het voelt…

Lees meer

Hallo?

 

Hoi mama… Hey papa…

Mag ik even je aandacht? Ik weet dat je druk bezig bent… Vooral in je hoofd, dat voel ik zo aan. Klopt het dat ik voel dat je het niet meer weet? Dat je even teveel in je hoofd zit? Dat je de verbinding met jezelf kwijt ben?

Dat voelt niet zo fijn voor mij hoor! Je bent voor mij mijn reddingsboei! Ik heb je nodig… Nu je (even) aan het wankelen bent, begin ik mij onrustig te voelen.

Ik wil je wel graag helpen! Dus ik ga je aandacht vragen! Dat is wat ik kan doen… Ik weet namelijk niet hoe ik het anders moet doen.

 

Ik heb verschillende opties:

  • Ik ga pleasen… Ik ga zeggen dat ik heel erg mijn best heb gedaan en mijn tanden al heb gepoetst. Goed he?! Ik vind het namelijk heel vervelend als je anders boos gaat worden op mij, je hebt al zoveel aan je hoofd, dus ik doe zo goed mogelijk mijn best om je tevreden te houden! Lief toch?
  • Ik ga de clown uithangen! Ik maak gekke grapjes aan tafel in de hoop dat je er om gaat lachen… Ik ga praten met een gek stemmetje en hoop dat je mij dan weer gaat horen… Ik doe gekke stunts en hang op de kop in de hoop dat je mij weer even ziet… Alles om weer even met jou in verbinding te zijn!
  • Hmmm…. Ik ben het een beetje zat! Liever een reactie, dan geen reactie! Ik zet mijn bokkenpruik op… Ik laat weten dat ik dit gewoon best zat ben! Jij moppert op mij, maar jij bent er zelf even niet bij met je hoofd. Ik zoek je grenzen op! Dan maar boos… Wie weet helpt het!
  • Mahaaaaammmaaa….. Pappaaaaaaaaaaaaaaaa….. Mag ik tv kijken alsjeblieft? Ik zeur net zo lang aan je hoofd, totdat je antwoord geeft. Je zegt ja, vol afwezigheid. Niet helemaal wat ik wilde maar oké, voor nu laat ik je even met rust. Ik probeer de volgende keer wel één van de andere opties.

Wil je zélf als ouder aan de slag? Of meer stil te leren staan bij jouw behoeftes zodat je ook béter voor jou kind(eren) kunt zorgen? Neem gerust contact met mij op… Ik help je graag!

 

Lees meer

Ik weet het nu echt niet meer…

 

‘Ik heb alles al geprobeerd… Wat we allemaal geprobeerd hebben? Beloningskaarten met stickers en presentjes, straffen, praten, toelichten, uitleggen, luisteren, negeren, boos worden, lief blijven, time-out plekken en nog veel meer: maar niets heeft geholpen! Ja, soms maar even, maar op de lange termijn heeft het geen effect gehad…’

Bestond er maar een helder stappenplan met gebruiksaanwijzing voor jouw kind. Dat zou mooi zijn! Helaas, deze stappenplannen en gebruiksaanwijzingen bestaan niet. Ja, Google helpt je ook vast wel aan goede ideeën. Ook zijn er veel mensen in jouw omgeving met ‘goedbedoelde’ adviezen. Maar passen deze ook bij jouw kind? En kan jij daar als ouder ook echt wat mee?

In mijn praktijk komen véél ouders die al van alles hebben geprobeerd om hun eigen kind te helpen. Na verloop van tijd blijkt dan toch dat dit niet echt werkt. Soms zit je er té veel bovenop, soms denk je nog teveel in je eigen straatje, soms stoot je je toch weer aan diezelfde steen. Is dat erg? Nee… Is dat te voorkomen? Nee… Is dat logisch? Ja…

Als coach ben ik een neutraal persoon die luistert naar jouw verhaal én het verhaal van jouw kind. Ik heb geen onzichtbare navelstreng die mij aan jullie verbindt. Ik kan zo als ‘buitenstaander’ met een soort helikopter-view jullie situatie bekijken. Dat geeft mij inzicht waardoor ik jullie weer op weg kan helpen naar rust in het gezin, balans, gezelligheid, contact, etcetera.

Maar ja, voordat ik kan helpen, mag je eerst zelf aan de bel trekken. Je mag durven toegeven dat het je even (nog) niet lukt, dat je even het spoor bijster bent. Probeer te voorkomen dat je té lang blijft doe-het-zelven en té lang blijft aanmodderen. Op een gegeven moment voel je dat het echt tijd is om het uit handen te gaan geven. Het is oké om hulp te vragen! Daar heb je toch ‘vakmannen’ voor?!

Ik ben er voor je! Zet jij dan de eerste stap voor hulp?

Lees meer

Raar werk…

 

‘Jij hebt echt raar werk hoor!’

Eeeeuuhhhmmm….. Daar sta je dan met je bek vol tanden. De raderen draaien in mijn hoofd; hoe kan ik hier goed op reageren? Een echte scherpe reactie van mijn kant blijft uit.

Bij navragen blijkt dat hij het maar vreemd vindt dat ik andere kinderen help om lekkerder in hun vel te gaan zitten. ‘Daar heb je toch de ouders voor?! Als er iets is met mijn kind, dan los ik dat zelf wel op! Daar heb ik niemand anders voor nodig.’

Dit laat ik even op mij inwerken, waarop mijn antwoord is: ‘Ik gun het je van harte dat je jouw kinderen altijd zou kunnen helpen op alle gebieden waar ze dat nodig hebben. Ik hoop het echt van harte! Dat zou namelijk heel fijn zijn als je als ouders altijd weet hoe je jouw eigen kind het beste kan helpen.’

Daar heb ik het verder bij gelaten. Dit zal zeer waarschijnlijk geen klant van mij worden in de toekomst. Afijn, dat is maar goed ook! Ik kan echt niet ieder gezin weer op weg helpen. Dat scheelt er in ieder geval eentje! 😉

Goh, wat zou dat fijn zijn he?! Als je het altijd weet als ouder hoe je het aan moet pakken. Toch weet ik uit mijn eigen ervaring dat dit niet realistisch is. Ik heb ook gebruik gemaakt van andere mensen om mijn kinderen te helpen… De logopedist, de homeopaat, een natuurgeneeskundig therapeute, etc.

Ook vele gezinnen die ik de afgelopen jaren heb mogen begeleiden hebben het even uit handen gegeven. Hun zorgen bij mij neergelegd, hun verhalen met mij gedeeld, hun frustratie op tafel gegooid. Vooral omdat ze eerst van alles zelf hadden geprobeerd, maar niets echt bleek te helpen.

Zullen we wat afspreken? Als je het niet meer weet, neem je dan contact met mij op? Ik help je graag hoor! Ook al is mijn werk raar… Ik blijf doen wat ik doe, door jouw kind te helpen! Want het is zó waardevol…

Lees meer

Helaas pindakaas…

Wordt een traject bij jou vergoed door een zorgverzekeraar?! Een vraag die vaak wordt gesteld aan mij… ‘Nee helaas’, zeg ik dan vaak. Maar is dat wel helaas pindakaas?

Om als coach überhaupt aangesloten te zijn (lees ook: aangesloten te blijven) is er een enorme wirwar van allerlei verplichtingen. De ene zorgverzekeraar eist een opleiding tot psychosociale basiskennis, de ander vindt dat je een eigen wachtruimte moet hebben én een wc in je praktijk. Dat al deze regeltjes ook nog eens elk jaar veranderen maakt het er niet helderder op. Als coach kan je het ene jaar een ontzettend goede opleiding afgerond hebben die aan alle eisen voldoet, het volgende jaar kan die opleiding ineens niets meer waard zijn. Zucht… Lekker duidelijk. Helaas pindakaas…

Daarnaast is het voor de ouders die een traject aanvragen ook nog maar de vraag of ze nog iets terug mogen krijgen van de zorgverzekeraar. Als je aanvullend verzekerd bent misschien, dan zou je een klein deel terug kunnen krijgen, maar niet alles hoor! Nee, al dat ge-coach in Nederland loopt de spuigaten uit. Voor ieder dingetje, is er wel een coach te vinden. Ik snap die ‘coach-allergie’ van de zorgverzekeraars wel. Ze proberen het er allemaal uit het (aanvullende) pakket te gooien. Dus… Helaas pindakaas…

En toch, zou ik het anders willen zien? Hoe zou mijn klantenbestand eruit zien als al mijn trajecten wél deels vergoed gaan worden? Ik kan mij herinneren, toen ik eens voor een blessure naar een fysiotherapeut moest, dat we ruimschoots de tijd hadden en vele afspraken konden plannen. Alles ging lekker gestaag vooruit en ik hoefde niets te betalen. Dat was zeker anders verlopen als ik wel elke keer mijn portemonnee had moeten trekken. Wedden dat ik veel vaker braaf mijn gevoelige spier was blijven rekken, op advies van de fysio, in de hoop dat ik eerder volledig hersteld zou zijn. Het kostte mij anders bakken met geld. Helaas pindakaas…

Maar de realiteit is anders. Mijn trajecten worden niet vergoed. Toch start ieder traject in mijn praktijk nu met een schep enthousiasme,  een vleugje ‘ging het nu maar alvast beter’ en een snufje ‘eerst zien, dan geloven’. Alle betrokken partijen hebben er zin in, de handtekeningen zijn gezet en alle neuzen staan dezelfde kant op. Op naar verbetering, verbinding, verandering… Tsjakkaaaaa!
Als coach probeer ik natuurlijk met de allergrootste toewijding de gewenste verbetering te bereiken. Nee, garantie geef ik niet, maar als iedere betrokken partij meewerkt, dan sta ik automatisch al 5-0 voor. En dát werkt! Kleine stapjes worden gezet en de druk neemt van de ketel af. Er komt ruimte… Lucht… Begrip…
Je hoopt als coach een positieve wending teweeg te brengen. Want het is natuurlijk wel zo, dat een tevreden klant een mooi visitekaartje is. Iemand die wellicht jouw naam durft te noemen. Want nee, als coach met een eigen praktijk weet je nooit wanneer de volgende klant zich aanmeldt. Kortom: coaches willen heel veel geven, zorgen graag voor anderen en gaan daarin nog wel eens hun eigen grenzen voorbij want ze werken snoeihard om hun praktijk draaiende te houden.

Agh… Helaas pindakaas. We mogen er aan gaan wennen! Er zullen al meer kosten op ons pad komen die niet meer worden vergoed door de zorgverzekeraars.
Heerlijk dat je, met jouw hulpvraag, te maken gaat krijgen met een coach die er álles aan doet om je te helpen, om daarmee ook zichzelf te helpen.
Heerlijk dat je, met jouw probleem, een coach treft die zich niet bezig hoeft te houden met allerlei regels, wetgevingen, papierwerk en overige rompslomp én dus alle focus kan hebben op jou als klant!
Heerlijk, die helderheid in de kosten vooraf, geen horror-factuur na een paar maanden.
Heerlijk, die coach die het eng vindt om te vragen wat hij/zij echt waard is, want dat scheelt in de kosten voor jou terwijl je zéér goed geholpen wordt.
Heerlijk, die coaches die in de huidige maatschappij een absolute toegevoegde waarde zijn, zonder direct diagnoses te stellen, een openbaar dossier te moeten aanleggen en niet ál je issues onder een vergrootglas te leggen waarbij je het gevoel krijgt écht een absolute niets-kunner te zijn.
Heerlijk, de coaches die op laagdrempelige wijze met jou als ouder en met je kind een traject van korte duur willen starten… Het hoeft niet perfect te gaan, maar met een duwtje in de juiste richting komt je zelf weer een heel eind!
Heerlijk, die coaches die een heel persoonlijk traject met je aan willen gaan en een mooi samenwerkingsproces met je starten, zodat er een echte win-win-situatie ontstaat.

Helaas pindakaas? Heerlijk: pindakaas, ik hou er wel van…
Ben je bereid om een traject uit eigen zak te betalen en zo met 200% te gaan voor verbetering binnen je gezin? Ik doe in ieder geval mijn stinkende best voor je! Neem gerust contact met mij op (info@kindinbloei.nu / 06-30150148)

Lees meer

Niets mis met mijn kind…

 

‘Ik wil niet dat mijn kind het idee krijgt dat er iets met hem aan de hand is.’ Een opmerking die ik veel krijg van ouders, als ze met een hulpvraag zitten omtrent hun kind. Ze kloppen bij mij aan om te vragen of ik iets voor ze kan betekenen.
Mijn vraag aan de ouders is dan ook vaak: heeft jouw kind er zélf ook last van? Of vindt je kind dat je overdrijft en je onnodig zorgen maakt? Wellicht heb je er nog helemaal niet over gepraat met je kind, dan zou dat een mooie eerste stap zijn.
Maar wat als het kind er zelf ook last van heeft en er graag iets mee zou willen. Mag je kind dan om hulp vragen en de hulp accepteren? En wat als de hulp betekend dat je jouw kind niet zelf kan helpen? Durf je dan ergens anders aan te kloppen?

Er rust een taboe op om hulp vragen. Je geeft dan toch aan dat je het niet alleen redt, dat is toch zwak van je?! Of is het juist sterk om aan te geven dat je het even niet redt…
Langs de huisarts, de homeopaat of de logopedist is een stuk laagdrempeliger. De drempel ligt vaak al een stuk hoger als je aangeeft dat je het niet redt met je kind. Dat je even niet weet hoe je hem het beste kan helpen: je overdreven hysterisch schreeuwende peuter, je ontzettend dwarse puber die je voor van alles en nog wat uitmaakt, ‘je-krijgt-er-zoveel-voor-terug’-baby die elke nacht een feestje bouwt tot je grote frustratie en bijdraagt aan de enorm groeiende wallen onder je ogen, je gevoelige kleuter die echt niet naar school wil en ’s avonds al in bed begint te huilen, of…

Even serieus… Kom op zeg, ben jij de perfecte volwassene? De perfecte ouder? Geen enkele beer op de weg? Geen draken in je hoofd? Altijd rustig en beheerst en in controle… Dat zou mooi zijn, maar in mijn ogen ook ontzettend saai. Uitdagingen op je pad zijn er om je dingen te leren.
Misschien kan je voor jezelf een heel lijstje opsommen met minpunten en valkuilen. Laat je wel eens zien dat je ook je mindere kanten hebt? Dat zou wel heerlijk realistisch zijn voor je kind (‘Gelukkig lukt papa ook niet alles in één keer…’ ‘Fijn dat mama ook wel eens boos is op haar baas…’). Maak bespreekbaar wat je kwaliteiten zijn, benoem de kwaliteiten die je in je kind ziet en wees eerlijk in de dingen waar je moeite mee hebt. Dat is heel ‘gewoon’!

Wens je een positieve verandering voor je kind… Of hoop je dat het wel over waait…
Wanneer is het genoeg? Wanneer zet je als ouder de eerste stap? Wees er op tijd bij als er nog wat ‘te lijmen valt’…

Mocht je kind geen behoefte hebben aan kindercoaching of jongerencoaching, dan kan je altijd nog bij mij terecht voor een Kindertolk traject. Zo blijft je kind uit de wind en help je jezelf als ouder (én daardoor ook je kind). Fijn idee toch?!

Lees gerust verder of neem contact met mij op (info@kindinbloei.nu / 06-30150148)

Lees meer

Zeikerd!

innerlijke-stem

‘Dat lukt jou nooit, denk jij van wel dan?!’
‘Ohhhhh…. Wat zal ik doen? Ik weet het niet… Stel dat ik de verkeerde keuze maak.’
‘Ja hoor, uiteraard! Begint het nu weer te regenen terwijl ik mijn kinderen moet ophalen!’
‘Fantastisch, dat heb ik weer, mijn kind is ziek terwijl ik net wat voor mezelf wou doen vandaag.’

Ken je ze? Die mensen om je omgeving die altijd zeuren, klagen, mopperen. Je loopt er het liefst met een boog omheen, want je weet zodra ze je te pakken hebben sta je een half uur later nog hun klaagzang aan te horen.

Of van die mensen die altijd positief zijn?!  De ‘het komt altijd goed’-types… Nou, daar krijg je af en toe ook een allergische reactie van, want soms is het gewoon even niet zo leuk en heb je gewoon behoefte aan die bevestiging.

Allerlei verschillende types mensen om je heen kunnen jou heel wat leren. Hoe je jezelf het liefste ziet, wat je wél prettig vindt of waar jouw energie van opraakt, wat je graag zou willen leren of juist niet: ieder type heeft jou wat te bieden. En kijk maar om je heen, er zijn heel veel types: de perfectionist, de twijfelaar, de drammer, het slachtoffer, de criticus, de macho, enzovoorts.

Waar we niet vaak stil bij staan is dat deze verschillende types niet alleen in mensen om je heen te vinden zijn, maar ook in jezelf! Soms komt er namelijk een stemmetje in je hoofd naar boven die jouw enthousiaste plan helemaal afkraakt. Of één die behoorlijk begint te klagen… En de ander ziet het allemaal door een roze bril, zonder problemen of obstakels.

Welk type zit er vaak in jouw hoofd? De baas, de onzekere, de schreeuwlelijk of een andere aandachtvrager? Het is namelijk wel de moeite waard om te bedenken welke types er in jouw gedachten schuilen. Welk type neemt vaak het voortouw en neemt de leiding in handen? Ben jij daar zelf eigenlijk wel blij mee? Of zou je een ander type wat meer willen horen?

Misschien lijken bepaalde types in jou zelfs op een strenge juf van vroeger of een persoon in je naaste familie. Al deze types in jou zijn er met een reden. Je kan naar ze luisteren als ze wat nuttigs te zeggen hebben óf ze vriendelijk bedanken als je het er toch niet mee eens bent en je eigen pad wil volgen. Bedenk naar wie je graag zou willen luisteren en of je deze stem wat vaker naar voren kan halen.

Ben jij ook nieuwsgierig wat deze types voor jou kunnen betekenen? En waarom je toch geneigd bent om naar ze te luisteren? Neem gerust contact met mij op… Ik ga graag met jou in gesprek om te bekijken welke types je allemaal in je hebt en wat je met deze types zou kunnen bereiken.

 

Lees meer

Zullen we een spelletje spelen?

spelletje-spelen-2

Als we een spelletje spelen, wat niet gaat zoals het moet gaan, dan kan het ontaarden in totale chaos. Gooien, schelden, dat niet alleen… Maar hij is dan boos op iedereen! Alles is zwaar overdreven, de nuance ontbreekt dan.’
Hij vertelt over zijn zoon van 10, zijn zoon waar hij ontzettend trots op is. Over zijn zoon die veel kwaliteiten heeft, maar waar hij zich als vader zich ook zo aan kan irriteren! De vader noemt zijn zoon dan de ‘zielige’. Zijn zoon zit na een enorme woede-uitbarsting vol zelfmedelijden: ‘Ik ben stom, jullie vinden mij niet lief…’. Hij wordt geraakt door deze houding van zijn zoon en kan zijn zoon daarin niet helpen, maar hij is vaak zelfs de aanjager! Het zuurstof voor het vuurtje, waardoor het er in huis echt niet gezelliger op wordt.

Tijdens het tweede gesprek geeft vader aan dat hij op jonge leeftijd al een enorme verantwoordelijkheid op zijn schouders heeft gekregen en daardoor een bepaalde richting op is geduwd. Een richting op zijn werk waar hij helemaal geen energie van krijgt. Op zijn werk functioneert hij prima en stuurt veel mensen aan, maar eenmaal los van zijn rol als leidinggevende, is hij boos op iedereen! Zelfs de politieagent bij het tankstation krijgt de volle laag… Alles is zwaar overdreven, de nuance ontbreekt dan.

De boodschap van zijn zoon is dan ook dat vader het rationele minder mag laten overheersen, iets minder op zijn schouders en méér in contact met zijn emoties, ook al zijn dit emoties (o.a. zelfmedelijden) waar hij als volwassene de kriebels van krijgt.

Na een paar weken spreek ik de vader weer. Zijn zoon is aanzienlijk minder boos, zijn vrouw noemde al op dat ze ziet dat haar man af en toe even stil staat, dat hij rustiger is, meer in contact met zijn gevoel. Op het werk blijkt er plots licht aan het einde van de tunnel te zijn, er komt ruimte om te doen waar hij wél weer energie van krijgt.

 

Is een Kindertolk traject ook wat voor jou (én jouw kind)? Wil jij weten of ik je daarbij kan helpen? Lees gerust verder of neem contact met mij op (info@kindinbloei.nu / 06-30150148)

Lees meer

Het perfecte kind…

‘Mijn kind is echt perfect! Ik hoor haar nooit klagen, ze weet volgens mij niet eens wat boos-zijn is, ze doet altijd wat ik van haar verlang en doet het ook goed op school. In haar rapport staat ook dat ze ontzettend goed werkt, anderen niet afleidt en dat ze de juf graag helpt. Ze is de ideale leerling. Nee, ik maak mij echt geen zorgen om haar!’

Heerlijk voor deze ouders, zou je denken. Maar is dat echt heerlijk? Ik kan mij voorstellen dat de ouders van de moeder die ik nu in mijn praktijk heb, zoiets gezegd zouden kunnen hebben over hun dochter. Deze dochter is nu opgegroeid tot jonge volwassen vrouw, met drie prachtige kinderen.

Ze zit bij mij in de praktijk met tranen in de ogen. Ze is zojuist tot inzicht gekomen dat ze van jongs af aan gedaan heeft wat anderen van haar verwachten en niet stil te staan waar ze zelf behoefte aan had (én waar ze nu behoefte aan heeft). Dit raakt haar, hier was ze zich echt niet van bewust! Haar kinderen spiegelen haar hierin en dwingen haar tot het maken van bepaalde keuzes.
Maar hoe komt ze er nu achter wat haar behoeftes zijn? Ze heeft zich altijd aangepast… De verwachtingen van onder andere haar ouders, vriendinnen, baas hebben haar een bepaalde richting opgeduwd. Was dit wel de goede kant op? Daarnaast voelt ze zich verantwoordelijk voor het hooghouden van alle ballen en kan het niet accepteren dat ze er eentje mag laten vallen. Stel dat…

‘Ik heb mij altijd aangepast. Mijn broertje was een zorgenkind. Ik zag dat mijn ouders het al moeilijk genoeg hadden met hem. Ik durfde daarom niet te klagen als ik mij niet lekker voelde en probeerde zo perfect mogelijk te zijn. Ze hadden namelijk al genoeg aan hun hoofd, voelde ik. Mijn ouders vertelden mij vaak dat ze het zo fijn vonden dat ik zo lekker in mijn vel zat en ze hielp. Ik werd door mijn goede gedrag en het pleasen geaccepteerd. Ik ben dit dus blijkbaar altijd blijven doen…’ Ze zucht: ‘Hoe weet ik nu of ik doe wat bij mij past?’

Het is behoorlijk indrukwekkend voor de moeder om te bevatten én vooral te voelen. Ik laat haar naar huis gaan met een stukje extra bewustwording en besef: waarom ze doet wat ze doet, wat haar kinderen voor haar willen bereiken en dat ze de komende tijd stil mag staan bij haar eigen behoeftes, hoe klein die dan ook mogen zijn op dit moment.

Ik kijk nu al uit naar onze volgende afspraak. Om te horen wat deze bewustwording met haar doet en of er binnen het gezin iets meer rust is gekomen. Het zullen nu kleine veranderingen zijn die, wanneer je over een hele tijd terugkijkt, een groots effect hebben gehad. Ik gun het haar van harte!

Ben jij ook nieuwsgierig wat een Kindertolk® traject voor jou kan betekenen? Heb jij ook een blinde vlek waar jouw kind zijn licht op wil schijnen? Jouw kind heeft het beste met je voor! Neem gerust contact met mij op… Ik vertel je graag wat jouw kind jou te vertellen heeft!

Lees meer

Helse boekbespreking…

zelfvertrouwen

Je stapt met je moeder mijn praktijk binnen voor een kennismaking en de tranen staan al in je ogen. Wat is dit spannend voor je! Jouw ogen smeken je moeder het woord te doen en te vertellen waarom jullie mij benaderd hebben.

Eigenlijk functioneer je prima op school, je zit al in groep 8. Je doet goed mee in de klas, met je sport en iedereen vind je aardig. En toch… Dé boekbespreking! Je moeder heeft al een keer uitstel gevraagd aan je juf. Je ziet er zo enorm tegenop! Want stel dat je moet huilen voor de klas… Stel dat ze je zien blozen… Of dat je niet uit je woorden komt… Wat zullen ze dan van mij denken?

In de sessies die volgen kijken we vooral naar wat je allemaal goed kan en de boekbespreking komt soms ter sprake. Je bent vaak wat stillig en geniet van de knutselopdrachten en tekenopdrachten die we doen. Ik durf je soms bijna niet te storen als je zo heel secuur bezig bent.
Je geeft toe dat je nieuwe dingen vaak erg spannend vind en dat je het toch wel erg fijn vind als je je beste vriendin of één van je zussen voor je karretje kan spannen om de klus te klaren. Dan blijf je zelf een beetje uit de wind, heel prettig. Maar met zo’n boekbespreking moet je het echt alleen doen! Als we het hebben over de boekbespreking volgen de waterlanders al gauw… Je hoopt stiekem dat juf het vergeet en dat je er niet aan hoeft te geloven. De boekbespreking is zo’n enorme berg geworden!

De laatste keer dat je bij mij langskomt zie ik je stralend naar binnen stappen. Je hebt al vrij van school en de musical is achter de rug. Je had de rol die je graag wilde, zonder in de spotlight te staan. Je hebt na veel gepieker een nieuwe fiets uitgekozen en je kaftpapier, agenda en schooltas zijn inmiddels aangeschaft. Ik zie je duimen in gedachten dat je met deze spullen niet zult opvallen.
De vakantie staat voor de boeg en na de vakantie mag je naar de brugklas. Je hebt er zin in!

En die boekbespreking? Die heb je mooi niet gedaan, de juf heeft het door de vingers gezien.
Je zal waarschijnlijk nog met regelmaat dingen tegen komen die je spannend vindt: ik hoop dat je met een gezonde portie zelfvertrouwen deze uitdagingen aan zult gaan. Hoe zal het nu met je gaan? Ik ga binnenkort contact met je ouders opnemen… Ik ben zo nieuwsgierig!

Lees meer