Mijn ‘waarom’

kind-in-bloei-kindje-rozeWaarom ik doe wat ik doe…

Tijdens mijn werk in het voortgezet speciaal onderwijs kwam ik met allerlei leerlingen in contact. De één had een diagnose, de ander kon moeilijk leren, de één had al veel meegemaakt in het leven tot nu toe, de ander wist (nog) niet waar hij het allemaal voor moest doen. Ik begreep waarom bepaalde leerlingen niet mee konden komen in het reguliere onderwijs: ze hadden al zóveel meegemaakt. Dingen die ze ongetwijfeld gevormd hebben.

Toch hadden ze allemaal wat gemeen: ze wilden gehoord worden, het gevoel hebben dat ze goed genoeg waren, echt contact, respect, aandacht, liefde, vertrouwen, … Net zoals vele collega’s met mij was er niet zoveel ‘echte’ tijd voor deze leerlingen. Het begon te knagen… Ik wilde er méér voor deze kinderen zijn.

Door allerlei uiteenlopende redenen kreeg ik niet de kans om er in het onderwijs meer voor deze leerlingen te zijn, ondanks dat ik het echt graag wilde en dat collega’s ook meer in mij zagen dan enkel een ‘gymjuf’.

Zonder dat ik ermee bezig was, kwam er dankzij mijn man een opleiding tot ‘kindercoach‘ op mijn pad. Ik weet dat ik niet lang heb getwijfeld: dit voelde zo goed, dit MOEST ik gaan doen. Dit was dé kans voor mij!
En zo geschiedde het…

Wat een warm bad! De opleiding was precies wat ik zocht, ook al was ik hier nog niet van bewust in alle jaren daarvoor. Niet lang daarna was mijn eigen praktijk een feit. Zonder veel moeite kwamen er coachees bij mij terecht… Toch hield ik het werk in het onderwijs aan: want ja, stel dat het niet zo goed loopt in mijn praktijk: elke maand een vast inkomen was toch wel erg fijn. Ook omdat er in de tussentijd twee lieve zoontjes waren geboren.

Een grote draak die ik nog mocht verslaan was ‘vertrouwen‘. Ik durfde de veiligheid van de financiële inkomsten nog niet los te laten. Het heeft 3 jaar geduurd voordat ik er klaar voor was. Het is de beste stap geweest voor mijn praktijk om uit het onderwijs te stappen.

=====

Ik kan mij als opgroeiend meisje (en nu ook nog 😊) meerdere momenten herinneren waarbij ik het héél fijn had gevonden om mijn verhaal te kunnen doen. Het liefst even niet bij mijn ouders, vriendinnen, vriend, of anderen die dicht bij mij stonden. Wel aan iemand die neutraal was, die door de juiste vragen te stellen mij inzicht zou kunnen geven en zonder oordeel te kunnen luisteren.

Eenmaal moeder van twee zoontjes kwam ik erachter tijdens een scholingsweekend dat ik wel heel veel kenmerken had van hooggevoeligheid. Er vielen zoveel puzzelstukken op hun plek door alle herkenning. Wat fijn! Ik begon al beter te begrijpen wie ik was, waarom ik dingen deed óf niet deed, waar ik behoefte aan had, waarom ik bepaalde dingen ontweek, etc.
Nee hoor, ik ben niet perfect in balans nu ik weet dat ik hooggevoelig ben… Laat ik het zo zeggen: ik blijf leren! 😉

Ja, ik voel veel! Dat werkt goed voor mij én mijn werk in mijn praktijk… Ik voel aan wat er nodig is, zonder dat ik dat van te voren kan bedenken. Zonder te beweren dat ik kan toveren, lijkt het toch wel op magie als ik zie wat de coachees in mijn praktijk met een paar sessies bereiken. Zovéél verschil met kleine stappen die een groots effect op langere termijn behalen. Dat met een luisterend oor, een beetje sturing, de juiste vragen, een gekkigheidje tussendoor.

Ik blijf in de tussentijd verder groeien in mijn praktijk, verder ontwikkelen en vooral voelen wat mijn volgende stap is. Dat werkt voor mij…

Daarom doe ik wat ik doe, met heel veel liefde, passie en energie 🍀💚😍

Marieke